Menu

Author Archives admin

Geen perfecte match: Slapen en een baby

augustus 12, 2017

Froukje, moeder van 2 jongens.

Slapen en een baby, in ons geval geen perfecte combinatie. Althans in het geval van de oudste. Dan heb ik het niet eens over de uren die je zelf mist qua slaap. In ons geval was het een strijd om ons mannetje in z’n bedje te krijgen en te houden.

Alles nieuw

Als nieuwe moeder is het sowieso lastig om erachter te komen hoe alles moet en in het bijzonder de ‘gebruiksaanwijzing’ van je kindje te ontdekken. We hebben een kindje dat lastig slaapt, niet wil slapen of krijsend in z’n bedje gelegd moet worden. Dit is echt wel een uitdaging waarbij je je vaak afvraagt: ‘Wat doen we fout’? Het antwoord hierop is denk ik; ‘weinig’. Een deel ligt aan de manier waarop je zelf omgaat met het huilen, het andere deel ligt bij het kindje zelf. Aangezien wij ons mannetje vrijwel elke avond huilend en aan ons vastklampend in bed legden, waren we blij als hij eindelijk in dromenland was. Zo blij zelfs, dat we ons bezoek direct bij binnenkomst vertelde dat onze zoon eindelijk sliep, zelf op onze tenen door de gang slopen en alleen in geval van nood (lees: HOGE NOOD!) de wc doortrokken. Wij hadden namelijk het gevoel dat ons mannetje bij het zachtste geluidje dacht: AHHHHHhhh.. gezellig, papa en mama op de gang: ‘WAKKER!!!!’

Tips & Tricks

Omdat je ervaringen toch deelt met de mensen om je heen, kregen we ook genoeg tips en tricks die ervoor zouden moeten zorgen dat het in bed leggen een waar feest zou worden. Oké, geen feest, maar het zou in ieder geval een stuk makkelijke moeten kunnen, toch? Zo werd er gezegd dat we gewoon geluid moesten maken, hij zou er wel aan wennen en op den duur doorslapen. Vanaf dat moment werd de wc vaak doorgetrokken, piepdeuren geopend en gesloten. Je raad het al…..Wakker!!! Een andere tip: Gewoon laten huilen, hij valt vanzelf wel in slaap als hij te vermoeid is. Een uur hebben we dit volgehouden. We hebben ons totaal hysterische mannetje maar uit bed gehaald en op schoot genomen. Uiteraard valt hij 5 minuten later op schoot in slaap. Een andere tip die we kregen was om met een stoel naast zijn bedje te gaan zitten en langzaam steeds dichter naar de deur toe verplaatsen. Dit leek goed te gaan totdat we uit zijn gezichtsveld waren verdwenen en hij zich huilend optrok aan zijn bed en van pure boosheid (of was het echt verdriet?) achterover in zijn bedje liet vallen. Na ruim 1,5 jaar zagen we vooruitgang of misschien kreeg ons mannetje het zelf in slaap vallen gewoon door.

Ons stappenplan:

Stap 1: De eerste huilbui uitzitten;
Stap 2: Hem tijdens de volgende huilbuien even uit bed te halen om te knuffelen en dan weer terugleggen;
Stap 3: Hem al protesterend in slaap laten vallen.

Vanaf dat moment ging het beter en konden we hem middels een vast slaapritueel, een boekje of verhaaltje en een liedje naar bed brengen. Achteraf gezien denken we dat hij het gewoon fijner vond om bij ons te zijn in plaats van in zijn eentje in bedje te liggen. Dat is toch ook veel fijner en gezelliger!

Al doende leert men

Je kunt als ouders raad opvolgen en tips & tricks toepassen maar de kleine zelf moet er klaar voor zijn. Pas dan zal het werken. Gelukkig gaat het naar bed brengen van onze jongste zoon heel gemakkelijk. Wanneer we hem vertellen dat hij lekker gaat slapen, schiet z’n armpje al omhoog om naar iedereen in de kamer te zwaaien. Een klein flesje, even knuffelen en dan zwaait hij ons met een grote glimlach uit. Sinds kort gaat zelfs de speen even uit voor een klein handkusje onze kant op…

Sticky
In Blog

Matentabel voor Geweven Draagdoek

augustus 08, 2017

Je kindje lekker ergonomisch bij je dragen dat klinkt goed! Daarom ben je aan het rondkijken en je wilt graag een draagdoek kopen maar er zijn zoveel verschillende maten. Welke moet je kiezen? Welke maat is geschikt voor jou? Bekijk hieronder het schema en weet wat je koopt!

MAAT

UITLEG

2Ook wel een “Shortie” (korte doek) genoemd. Hiermee kan je heupdragen, rugdragen en torsodragen. Deze doek kan je ook als sjaal gebruiken, lekker warm maar óók handig want zo heb je altijd een doek bij de hand.
3Ook wel een “Shortie” (korte doek) genoemd. Hiermee kan je heupdragen, rugdragen en torsodragen.
4Maat 4 is een fijne maat voor bijvoorbeeld de Kangaroo Carry. Bovendien kun je er ook mee heupdragen, rugdragen en torsodragen.
5Je kiest voor een maat 5 als je wat smaller en kleiner bent of gewoon een kortere draagdoek wilt dan de standaard maat 6. Met maat 34 of kleiner kun je meerdere knoopmethodes doen. Heb je een grotere maat kun je ook met deze draagdoek gewoon heupdragen, buikdragen en rugdragen!
6Maat 6 is de standaard maat, geschikt om alle knoopmethodes te doen.
7Vanaf kledingmaat 46 tot ongeveer maat 50. Geschikt om alle knoopmethodes te doen.
8Vanaf kledingmaat 52 tot ongeveer maat 56. Geschikt om alle knoopmethodes te doen. Geschikt voor het dragen van een tweeling. Doeken zijn vaak niet op voorraad.
9Vanaf kledingmaat 54 tot ongeveer maat 56. Geschikt om alle knoopmethodes te doen. Geschikt voor het dragen van een tweeling. Doeken zijn vaak niet op voorraad.

Bekijk snel het aanbod in draadoeken op Doezzzel!

Sticky
In Blog

De andere Mama

augustus 06, 2017

Geen mama maar een super trotse tante van 3 neefjes en 2 nichtjes. Allen zo verschillend maar leuk op hun eigen manier. Mijn hart smelt geregeld van de schattige uitspraken en tekeningen die ik ontvang en nog meer van lachende gezichtjes en knuffels wanneer ze hun tante weer zien. Ik vind het fijn om een goede band met ze te hebben. Daardoor hebben we interessante en enthousiaste gesprekken en gaan we veel leuke dingen doen.

Wanneer mijn neefje Pelle (2,5 jaar) me iedere week weer aan mijn hand trekt om een zelf verzonnen spel te spelen op de trampoline, kan ik gewoon geen nee zeggen. Mijn hart zou breken als hij afdruipt met een beteuterd gezichtje. Met dit leuke spel kunnen we ook alleen maar lachen en is het jammer dat we moeten stoppen omdat we aan tafel moeten. Zodra we klaar met eten zijn krijg ik dan ook meteen de vraag; ‘Shanna, line spelen?’

“Ik heb een grote afkeer voor kwijl of spuug van kinderen maar bij haar tolereer ik het zowaar een beetje.”

Afgelopen weekend bleef mijn grote neef (7 jaar) logeren en ik verbaas me altijd over zijn bijdehandse opmerkingen. Hoe hij er ook op komt is mij een raadsel….’Tante Shanna, als jij ooit gaat trouwen mag ik dan op je bruiloft komen?’…’Natuurlijk mag dat Hidde. Het zou raar zijn als je er niet bij zou zijn.’.. ‘Mag ik dan de bloemen doen?’.. ‘Je bedoelt strooien?’…’Nee, ik wil de bloemen vangen!’ ‘Maar Hidde, weet je dat dat betekent dat je de volgende bent die gaat trouwen?’ Hij kijkt me aan en geeft een gilletje van verbazing.

Saar (4 jaar) en ik maken graag selfies. Niet zomaar selfies maar met Snapchat. Leuke creaties worden gemaakt door het gebruik van verschillende filters. Dit is echt ons ding geworden! Het is dan ook standaard dat ze vraagt: ‘Shanna, zullen we dat doen met die hondjes?’ of ‘Heb je je telefoon bij je? Ik wil dat ene doen.’ En dan gaan we er samen voor zitten en de mooiste worden natuurlijk opgeslagen om later nog eens naar te kijken.

Videobellen met Lars (2 jaar) is gewoon een feest. De gekste geluiden, gezichten en grapjes komen dan uit de trukendoos. Ik kan er zo om lachen. Laatst belde ik en hebben we verstoppertje gedaan. Met een doos werd de telefoon afgeschermd en tante Shanna was uit het beeld verdwenen. Piep Piep…. en Lars kijkt als een blije gup in de camera tot dat ik weer tevoorschijn kom. Dit wordt een aantal keer herhaald totdat zijn moeder uiteindelijk het gesprek weer overneemt.

Mijn nieuwsgierig aagje Maare (3 maanden)… dat is me toch een dotje. Met haar grote ogen kijkt ze je zo schattig aan dat je meteen intens verliefd wordt. Ik mocht bij haar geboorte aanwezig zijn, hierdoor hebben Maare en ik iets speciaals wat niemand ooit meer afpakt. Ik heb een grote afkeer voor kwijl of spuug van kinderen maar bij haar tolereer ik het zowaar een beetje.

Soms, om namen te oefenen, vragen we aan Pelle; Wie is dat?… en wie is dat?.. Zodra we dan naar mij wijzen.. zegt hij vol trots… ’Dat is andere Mama!’ Trotser kan ik dan niet zijn, want ten slotte voel ik me ook een beetje de andere Mama.

Mijn neefjes en nichtjes hebben me een ding laten beseffen….misschien niet vandaag of morgen maar ik wil zelf ook kinderen!

Sticky

Hormonsters en hartjes

augustus 06, 2017

Bianca, moeder van 1 meisje en 2 jongens

De wereld staat even op z’n kop wanneer ik in het ziekenhuis te horen krijg dat we morgen al weer papa en mama worden. Vanwege mijn te hoge bloeddruk moeten onze twee mannetjes eerder worden gehaald dan gehoopt. Met 35,5 weken worden ze ter wereld gebracht. En dan begint de emotionele rollercoaster, die ook wel ‘Hormonsters’ wordt genoemd.

Gelukkig zijn onze mannetjes gezond. Ze hebben alleen beiden een sonde nodig ter ondersteuning, omdat ze zelf niet een hele fles leeg krijgen. Na een week word ik ontslagen uit het ziekenhuis. Dat wordt thuis met onze dochter, papa en oma gevierd in het pannenkoekenrestaurant. Zondagavond ga ik weer naar het ziekenhuis, naar onze kleine mannetjes. Een week later mag een van de twee jongens ook naar huis. Heerlijk! Maar ook: wat een onrust. Want het is een heel geplan met het gependel tussen huis en ziekenhuis, terwijl ik eigenlijk nog hoor te herstellen van een keizersnede en dus ook niet mag rijden. Onze zoon die thuis is, gaat dan met mij mee naar het ziekenhuis. Blij dat de jongens weer bij elkaar zijn, maar ik mis mijn grote, lieve meid.

Maar het eerste weekend thuis verloopt niet goed. Door een verslikincident moet onze zoon voor 2 nachten terug naar het ziekenhuis. Een domper voor ons allemaal. Grote zus mist haar broertjes.

“En dan smelt mijn hart, want ik hoor haar zeggen ‘Lieve baby’s, ik mis jou. Kus van je grote zus’.”

Terwijl ik sta af te wassen en mijn gedachten afdwalen naar onze jongens is onze dochter druk bezig in haar speelhoek. Maar wel erg stilletjes. Dus ik vraag: ‘Wat doe je?’ Waarop zij antwoord: ‘ik schrijf een brief’. Met haar favoriete Maja de bij pen klad ze een aantal notitieblaadjes onder. Uiteraard heel secuur en met haar tong buitenboord. Want dit vergt opperste concentratie. En dan smelt mijn hart, want ik hoor haar zeggen ‘Lieve baby’s, ik mis jou. Kus van je grote zus’. Wat ben je klein, en eigenlijk toch al groot met je 3,5 jaar oud. Je krijgt veel meer mee van deze periode dan wij denken. Ik pink stiekem een traantje weg want voor haar is deze tijd ook niet makkelijk. Maar met dit lieve briefje maakt ze het een stuk draaglijker voor mij. Met alle liefde om ons heen komen we er wel!

 

Sticky
In Blog

4 maanden geleden

juli 30, 2017

Lieke, moeder van een tweeling

4 maanden geleden is het alweer… 4 maanden geleden kreeg ik de twee mooiste geschenken uit mijn leven. Nou ja kreeg, ik heb er hard voor moeten werken. Twee prachtige cadeautjes, ingepakt in een laagje huidsmeer en een onmiskenbare babygeur.

4 maanden lang word ik al ondergedompeld in alles wat kleine baby’s met zich meebrengen. Een oceaan van liefde, honderden kusjes, urenlang staren, steeds guitiger wordende lachjes, gebrabbel en gekraai. Daarnaast natuurlijk ook spuitluiers en het teruggeven van melk als ze net schone kleren aan hebben, urenlang aaneengesloten huilen, tegelijkertijd bij mama willen zijn, continue aan de borst willen en hele dagen vechten tegen slaap.

4 maanden geleden las ik ook voor het laatst een hoofdstuk in mijn boek dat sinds die tijd onaangeroerd in de kamer ligt (Ik denk dat ik maar weer bij het begin moet beginnen). Al 4 maanden staan de kraamcadeau ’s in een kamer die mijn man ondertussen heeft omgedoopt tot Mamacave. 4 maanden geleden lapte ik voor het laatst de ramen. Ik weet nog goed dat ik met mijn dikke buik op de ladder stond terwijl mijn man de onderkanten van de deuren deed omdat ik niet meer zo diep kon bukken. 4 maanden geleden deed ik voor het laatst een huishoudelijke klus vol overgave.

“Al 4 maanden staan de kraamcadeau ’s in een kamer die mijn man ondertussen heeft omgedoopt tot Mamacave”

Jullie snappen het al, de afgelopen 4 maanden met mijn schatjes is als een rit in een achtbaan geweest. Wanneer mijn man thuis is helpt hij goed mee en zijn we een geoliede machine wat betreft de kinderen maar het huishouden wordt ook dan met de Franse slag gedaan. Als mijn zeeman weer 6 weken varen is komen de hulptroepen aan land en helpen mij met alle liefde waar het kan. Ondanks dat ben ik nog steeds blij als ik aan het einde van de dag gedoucht ben, de vaatwasser uitgeruimd is en mijn was schoon en gevouwen is. In die 6 weken houd ik mij net staande en ik slaak een zucht van verluchting als mijn man weer thuis komt.

Voor het laatste vertrek kwam mijn man met een voorstel waar ik lang over nagedacht heb en met pijn in mijn hart besloten heb dat dit nodig is. De kindjes gaan vanaf deze week één ochtend per week naar de kinderopvang. Dat zijn 4 uurtjes. 4 uur waarin ik eindelijk wat dingen voor mezelf kan doen. Ik kan dan bijvoorbeeld mijn huis aan kant brengen, de cadeaus opruimen, ramen zemen en misschien wel opnieuw beginnen aan mijn boek. Als ik eerlijk ben denk ik dat ik de eerste keer 2 uur ga nagelbijten en waarschijnlijk een volle doos tissues nodig heb. Mijn kindjes zullen ook huilen ben ik bang, daar zijn ze namelijk erg goed in ;).  Arme juffen op de opvang…”

Sticky
In Blog

Zindelijkheidstraining

juli 23, 2017

Marcha, moeder van een jongen (5 jaar) en een meisje (3 jaar)

Er zijn genoeg boeken en internetpagina’s over het onderwerp: zindelijkheidstraining. Het lijkt allemaal zo simpel, begin als je kind er zelf aan toe is,  maar wanneer merk je dit? Vaak worden kindjes ineens nieuwsgierig naar de wc. Mijn zoontje van vijf heeft amper interesse getoond. Hij is hooguit vier keer mee geweest om te kijken hoe het allemaal in zijn werk gaat op zo’n grote wc. Na die paar keer had hij het wel gezien.

Mijn man en ik hadden ons er nooit druk om gemaakt totdat de grote zomervakantie aanbrak en hij na de zomervakantie naar de basisschool zou gaan. Hij zou dan toch echt zindelijk moeten zijn. Waar ik mij zorgen om maakte is dat hij chronische diarree heeft. Er zijn hiervoor verschillende onderzoeken in het ziekenhuis geweest maar er is nooit een oorzaak gevonden. De kinderarts zag daarom ook niet in waarom hij niet zindelijk zou kunnen worden. Blijkbaar vond meneer het eigenlijk allemaal wel lekker makkelijk: luiers en er was altijd wel weer iemand in de buurt die hem kon poetsen als de diarree langs zijn benen liep. Het was gemiddeld drie van de vier dagen in de week dat de juf mij belde: “Kan je je zoon komen verschonen? Het is weer misgegaan.” In tussentijd begon zijn jonger zusje zich wel te interesseren voor de wc en alles wat daarbij hoort. Ze was bij iedereen op de wc gaan kijken: Mama, Papa, Oma, Opa, etc.. Sterker nog ze vroeg aan iedereen die maar aangaf naar de wc te gaan of ze mee mocht. Daarna vond ze het wel heel spannend om wc’s te bekijken op andere plekken zoals in een winkel, restaurant of bij de buren. Ondertussen begon ze thuis steeds meer aan te geven wanneer ze naar de wc moest en had ze haar luier vaker droog dan nat.

“Ze vroeg aan iedereen die maar aangaf naar de wc te gaan of ze mee mocht.”

Met Pinksteren hadden wij besloten om er een weekendje tussenuit te gaan met het gezin naar de camping. We stonden heel toevallig tegenover het toiletgebouw. Ongeveer het hele weekend hebben we alleen maar op en neer naar de wc gelopen. Soms om inderdaad te plassen en andere keren alleen omdat ze het interessant vond. Dit is het moment haar luier kan wel af, dacht ik.  Het ging uitstekend! Ze gaf zelf duidelijk aan wanneer ze moest en haar onderbroeken bleven netjes droog. Vanaf dat moment heeft ze maar twee ongelukjes gehad en slaapt ze ‘s nachts ook zonder luier. Ze is nog geeneens drie!

Ik had nooit verwacht dat dit zo makkelijk zou gaan aangezien de oudste totaal geen interesse had op dit gebied. Inmiddels gaat het met mijn zoon een heel stuk beter doordat zijn kleine zusje al zindelijk is.
Hij gaat zonder luier naar school en ik ben niet meer gebeld door de juf met het verzoek of ik wil komen omdat hij een ongelukje heeft gehad. Het enige moment dat het nog wel eens misgaat is als hij druk aan het spelen is. Zo kan je zien dat twee kinderen uit hetzelfde gezin met dezelfde opvoeding totaal anders kunnen zijn en dat er  vanzelf wel een trigger komt waardoor je kind toch zindelijk wil worden. Want zindelijkheidstraining is wel een heel mooi woord maar ik heb gemerkt in de praktijk dat je kind het echt zelf moet willen. Je kan nog met zulke mooie trainingsprogramma’s aankomen zetten, als je kind niet wil dan gaat het gewoon nog niet lukken.

Liefs,
Marcha

 

——————————————————-

Zo rond de twee à tweeënhalf jaar beginnen veel ouders zich af te vragen hoe ze hun kind zindelijk moeten maken. Op het potje of direct op de wc plassen en zelfs poepen is een grote stap voor kinderen. De één is wat sneller dan de andere, forceer dit vooral niet. Een beloningskaart kan ondersteuning bieden. Het geeft een houvast voor jou en je kind. Download hier jouw gratis Doezzzel Beloningskaart en print het uit zodat je het op de wc of dicht bij het potje op kan hangen.

Sticky
In Blog

Zwanger? ….Zwanger!

juli 16, 2017

Femke, zwanger en moeder van 1 jongen

Daar stond ik dan. Lichtelijk apathisch te kijken naar een stukje plastic met daarop een streepje. Twee streepjes om precies te zijn. Eigenlijk deed ik de zwangerschapstest meer als uitsluitsel. Mijn vorige menstruatie week namelijk af van het normale en nu bleef het al bijna een week uit. Om zeker te zijn wilde ik naar de huisarts. Die dan als eerste zou vragen of ik in verwachting kon zijn…kortom; een uitsluittest. Maar nu was deze dus positief.

Het tweede streepje was nou niet bepaald duidelijk, maar het wás er wel. Ik bedacht me dat ik nu waarschijnlijk een gat in lucht zou moeten springen, maar ergens overheerste paniek. Zouden andere vrouwen dit ook hebben? Het overviel mij volledig. Ik had mijzelf niet ingesteld op een positieve uitslag. Sterker nog; we zouden vanaf volgende maand pas echt weer werk gaan maken van kindje nummer twee en nu was hij of zij er al ineens, in de vorm van twee streepjes zonder dat we eigenlijk ons best hadden gedaan.

“Ik bedacht me dat ik nu waarschijnlijk een gat in lucht zou moeten springen, maar ergens overheerste paniek.”

Gelukkig was manlief een stuk nuchterder én positiever (zoals altijd trouwens). Na wat gesprekjes, het een paar dagen laten bezinken en oké… een tweede zwangerschapstest ter controle zijn we er helemaal aan gewend: IK BEN ZWANGER!!!

We gaan het allemaal opnieuw doen: de nachtvoedingen, de darmkrampjes, een eerste lachje, de piepkleine kleren, het fijne babyluchtje….HEERLIJK! Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen, we hebben immers nog een hele zwangerschap te gaan voordat we hem of haar kunnen ontmoeten.

First things first. Hoe overleef ik het eerste trimester? Tips tegen misselijkheid, anyone?

Sticky
In Blog

Van driftkikker naar Knuffelbeer

juli 09, 2017

Driftbuien

Froukje, moeder van 2 jongens.

Onze oudste is 3,5 jaar oud. Een heerlijk lief en op z’n tijd stoer mannetje, met sinds kort driftbuien. Je kent het wel; buiten voetballen mag maar dan wel met je eigen gebruikte blauwe schoenen en niet met je nieuwe, te grote en boven in de kast opgeborgen schoenen.

Het waren schoenen die ik té stoer vond om te laten staan, maar waarvoor je voeten nog wel minstens twee maten moeten groeien… oké toegegeven, misschien had ik ze nog niet moeten laten zien. Maar desalniettemin, genoeg reden voor een 3,5 jarige om een enorme driftbui te krijgen en grote tranen te laten. Gelukkig word ik halverwege zo’n driftbui stevig vastgepakt en geknuffeld. Het verdriet lijkt alweer weg te ebben. De eerste paar keer probeerde ik ons mannetje midden in de driftbui toe te spreken of duidelijk te maken dat dit niet nodig was. Dit bleek niet te werken. Duidelijk aankijken, kort toespreken en even op de gang of in de woonkamer in de hoek zetten en daarna ‘alleen laten’ werkt voor hem beter. De zogenaamde woede zakt en hij is weer aanspreekbaar.

“Onvoorwaardelijke liefde met een knipoog”

Heerlijk kind

Waar ik enorm van geniet zijn de wijze en grappige woorden die uit de mond van mijn 3,5 jarige komen. Zo kwam hij laatst thuis van een weekend logeren op de camping bij opa en oma. Hij zag me en sprong me in de armen. ‘Hey lieve mama, heb je me gemist?’ ‘Ja schat,ik heb je wel gemist hoor!’ ‘Ow…ik jullie niet’ antwoordde hij met een grijns. Heerlijk zo’n kind!! Dit is dan ook waar het om draait volgens mij, onvoorwaardelijke liefde met een knipoog! 💙

 

 

 

Sticky
In Blog

Even voorstelllen….

juli 02, 2017

Vanaf juli volgt Doezzzel de ervaringen, struggles en bijzondere momenten van 5 vrouwen en tevens moeders. Zij delen graag hun verhalen, tips en herkenbare momenten. Maak kennis met… Froukje, Femke, Lieke, Marcha en Bianca.

Froukje

Moeder van: 2 jongens (15 maanden en 3,5 jaar)

Over mij

Mijn naam is Froukje. Ik ben de trotse moeder van twee zoons, waarvan de jongste 15 maanden en de oudste 3,5 jaar oud is. Samen met mijn man wonen wij in het midden van het land. Naast het verzorgen en volop genieten van mijn kids, werk ik parttime.

 

Femke

Moeder van: 1 jongen (1 jaar) en zwanger

Over mij

Mijn naam is Femke. Ik ben 33 jaar en moeder van een zoon van 1 jaar. Ik werk parttime op een school en woon samen met man, kind en hondje. Sinds kort zijn we erachter gekomen dat we –wat sneller dan gedacht én gepland – een tweede kindje verwachten.

Nummer 2 zal begin februari zijn of haar opwachting maken! Daarnaast gaan we dit najaar een grote rondreis maken door Amerika. Erg spannend en erg veel zin in!

Omdat de zwangerschap zich nog in een heel prille fase bevindt, zal ik voorlopig nog even anoniem blijven.

Marcha

Moeder van: 1 jongen (5 jaar) en 1 meisje (3 jaar)

Over mij

Mijn naam is Marcha ik ben 29 jaar, woonachtig in het hoge noorden en moeder van twee (meestal)gezellige kids van 5 en 2 jaar.

De oudste is een jongen en mijn jongste is een pittige tante van bijna drie jaar. Ik ben fulltime huismoeder en heb daar niet bewust voor gekozen, helaas heb ik sinds mijn 17e een zeldzame heupafwijking waardoor ik al zeven keer geopereerd ben en waar vast nog meerdere operaties zullen volgen. Waarschijnlijk is mijn heupafwijking al ontstaan in de kindertijd maar valt dit niet meer te achterhalen.

Graag zou ik jullie een kijkje geven in mijn leven als moeder met een handicap en de dingen die soms voor mij en mijn gezin erg lastig zijn hierdoor. Toch probeer ik altijd positief te blijven en altijd de pluspunten te zoeken, zoals het feit dat ik überhaupt nog kan lopen. Als de eerste operatie was mislukt, was ik in een rolstoel gekomen en had ik een heel ander leven gehad dan nu. De mogelijkheid bestaat nog altijd dat mijn heupen het op een gegeven moment niet meer volhouden maar elke dag die ik nu nog lopend kan doorbrengen is er gelukkig weer een. Daar probeer ik volop van te genieten.

Ik hoop dat jullie net zoveel zin hebben in mijn blogs als ikzelf en alle feedback is welkom.

Lieke

Moeder van:  jongen en meisje (3 maanden)

Over mij

Eindelijk rust om dit voorstelstukje te kunnen typen. Mijn naam is Lieke, ik ben sinds maart 2017 moeder van een j/m tweeling. Daarnaast ben ik verloskundige en zeemansvrouw. Papa zit 6 weken op zee en is dan weer 6 weken fulltime thuis. Mijn baan als verloskundige staat helaas sinds de zwangerschap even op een laag pitje.

In mijn blogs wil ik jullie een kijkje gunnen in het leven van een tweelingmoeder en een zeemansvrouw. Zowel de leuke als de minder leuke kanten. Daarnaast hoop ik na de zomer weer aan het werk te gaan en hopelijk kan ik jullie daar dan ook in meenemen. Hopelijk gunnen the twins mij de kans om leuke blogs te schrijven.

Bianca

Moeder van: 1 meisje (3,5 jaar) 2 jongens (2 maanden)

Over mij

Terwijl ik dit verhaal typ, ligt een van onze zoons op mijn schoot. Mijn naam is Bianca en sinds eind mei zijn mijn vriend en ik ouders van een tweeling: twee jongens. Daarnaast loopt er nog een lief dametje van 3,5 jaar door ons huis. Genoeg perikelen dus. Omdat een van de twee jongens momenteel nog in het ziekenhuis ligt, is het een heel gepuzzel om thuis en in het ziekenhuis alles op orde te krijgen, mede doordat ik vanwege de keizersnede nog niet mag rijden. Het is voor mij dus steeds schipperen tussen mijn dochter en mijn zoon. De andere zoon moet dan mee ‘op sleeptouw’, aangezien hij net als ik al ontslagen is uit het ziekenhuis. Maar voor ons beiden staat er een bed klaar bij zoonlief/broer op de kamer. Ook voor onze kleine meid heeft deze verandering enorme impact. Want ga er maar eens aan staan: je beeldt je een half jaar van je al zo korte leven in dat je een broertje én een zusje krijgt. En dan krijg je twee broertjes… Alsof dat niet genoeg is worden je moeder en broertje na twee nachten thuis al weer afgevoerd met de ambulance, omdat je broertje zich heeft verslikt in zijn spuug. En dan al die apparatuur in zo’n ziekenhuis, al die zusters en dokters. Dat roept de nodige vragen en leuke uitspraken op. Even een zware tijd, waarvan ik jullie graag op de hoogte houd. Al hoop ik wel dat we snel met zijn allen thuis zijn en we daar een routine op kunnen bouwen.

Sticky
In Blog

Het leed dat twee heet

juni 04, 2017

Je twee jarige komt erachter dat hij een eigen persoon is en een eigen wil heeft. Het is de leeftijd om zich flink te verzetten tegen regels. Hierbij is alles geoorloofd: zeuren, huilen, dreinen en driftbuien. Een periode waarin hij of zij grenzen gaat opzoeken. Dit is een grote en zeer belangrijke stap in de ontwikkeling. Je peuter moet leren om zijn emoties te beheersen en heeft hierbij zijn ouders nodig! Dit maakt het af en toe heel heftig en moet je als ouder stevig in de schoenen staan. Hoe overleef je deze periode?

10 tips om het tweede jaar van je kindje door te komen zonder gek te worden

Tip 1. Rust

Voldoende rust is belangrijk voor het opgroeien. Er zijn er zoveel prikkels om ons heen en dat moet allemaal verwerkt worden. Zorg daarom voor een rustige omgeving. Zet bijvoorbeeld niet de hele dag de tv aan en geef niet iedere dag de IPad om mee te spelen. Zorg ervoor dat er niet te veel speelgoed is en dat dit netjes opgeruimd is. Hierdoor houdt het kind overzicht. Het is voor jezelf ook prettig wanneer je niet overal over struikelt. Rust komt ook terug in de communicatie. Reageer daarom rustig in moeilijke situaties. Als je kind iets doet wat je boos maakt, is het beter om kalm te reageren.

Tip 2. Regelmaat

Je kunt een heleboel leed voorkomen door je kind te vertellen wat je gaat doen. Kinderen vinden het namelijk fijn om te weten waar ze aan toe zijn. Daarom is het aan te raden om de dag met een vast patroon in te delen. Dit betekent op vaste tijden en volgens een vast patroon opstaan, eten, douchen en slapen. Als je kind weet hoe de dag gaat verlopen geeft dat hem een houvast.

Tip 3. Consequent

Consequent zijn is heel belangrijk bij de opvoeding van je kindje. Kinderen weten hierdoor wat er verwacht wordt en wat er gevolgen zijn wanneer zij zich niet aan jouw regels houden. Is jouw gedrag voorspelbaar, dan geeft dat je kind vertrouwen en een veilig gevoel. Door steeds hetzelfde te reageren zal ook het gedrag van jouw kind voorspelbaar worden.

Tip 4. Ga erop uit

Lastige situaties kan je voorkomen door leuke dingen met je kindje te doen. Door nieuwe en leuke ervaringen heeft je kindje geen tijd voor dingen die niet mogen. Dit soort uitjes zijn vaak ook ontspannen als ouder omdat je je kindje ziet genieten en je uit de sleur thuis bent. De dag zal hierdoor sneller gaan.

Tip 5. Stimuleer positief gedrag

Beloon goed gedrag. Zeg tegen je kindje wanneer hij zich goed heeft gedragen of wanneer je trots bent. Leg daarbij uit wat je zo goed vind. Je zult je kindje zien glunderen. Negeer gezeur en eventuele boze buien.

Tip 6. Hulp en uitleg

Je kindje wilt alles zelf doen en ontdekken. Soms iets wat hij of zij nog niet kan. Een peuter kan zich dan heel kwaad maken. Als ouder kan je uitleggen waarom iets niet kan (omdat het bijvoorbeeld gevaarlijk is). Wanneer iets niet lukt kan je uiteraard helpen en het rustig voordoen. Grote kans dat jouw kleintje het daarna wel kan.

Tip 7. Afleiden

Staat je kindje op het punt om boos te worden omdat hij zijn zin niet krijgt? Afleiden werkt vaak goed. Laat je kindje bijvoorbeeld helpen met boodschappen doen en wees slecht gedrag voor of geef je kindje een stuk speelgoed wanneer je ziet dat het niet goed gaat. Ga lekker buiten spelen: Ga erop uit!

Tip 8. geduld

Opvoeding vergt veel geduld. Tel tot tien of zelfs tot honderd als het moet. Wordt niet boos en probeer met je kind te praten. Vraag waarom hij of zij zich zo gedraagt. Wellicht voelt hij zich niet begrepen en steekt frustratie de kop op. Als je voelt dat je je grens bereikt, neem dan een time-out.

Tip 9. Opladen

Een uitgeruste moeder is een leukere moeder. Je kan meer hebben. Kies dan ook voor jezelf en ga leuke dingen doen die je energie geven.

Tip 10. Geniet

Soms lijkt er geen eind aan de dag te komen maar vergeet vooral niet te genieten en richt je op de kleine geluksmomentjes!

Sticky
Doezzzel