Mijn kleintje gaat binnenkort naar de Basisschool!

september 17, 2017

Froukje, moeder van 2 jongens.

Een hele nieuwe fase: naar de basisschool

Al vanaf het moment dat je zo’n klein bundeltje liefde in je armen houdt, weet je dat op een dag het moment aanbreekt dat je kind voor het eerst naar de basisschool moet. Je hoort om je heen dat de tijd ernaartoe vliegt, maar toch denk je dat het wel mee zal vallen. De eerste weken en maanden groeit je kleintje snel, daarna groeien ze onopgemerkt groter. Maar dan… je mannetje wordt één, twee en voor je het weet ben je al stiekem bezig de basisscholen in de buurt te bekijken, pols je medemoeders en/of vaders om je heen over ervaringen met en binnen bepaalde scholen. Je let op de afstand, de grootte van de school en in het bijzonder op het gevoel dat de school bij je oproept. Althans dat is bij ons het geval geweest. We hebben op verschillende scholen gekeken en daarbij gelet op het gevoel dat de school ons gaf. Elke basisschool heeft natuurlijk zijn pluspunten maar er zal er toch eentje uitspringen die jou het gevoel geeft: “Dit is de juiste keuze!”. En dan, voor je het in de gaten hebt is je kleine poppetje uitgegroeid tot een kleuter die toe is aan meer uitdaging en kindjes om zich heen.

Loslaten?!

Ook bij mijzelf merk ik dat er een verandering is opgetreden. Mijn eerste verwachting was dat ik het verschrikkelijk (oké… dat klinkt wel heel overdreven) zou vinden om mijn mannetje los te moeten laten. Het betekent namelijk dat ik hem vijf dagen per week moeten ‘missen’. Nu het bijna zover is, merk ik dat óók ik er aan toe ben. Wanneer onze oudste naar school is, zal ik meer tijd hebben voor onze jongste zoon. Hij zal nu een keer mijn volledige aandacht hebben en in de belangstelling staan. Hij zal met ander speelgoed gaan spelen, meer puzzels maken in plaats van meespelen met zijn grote broer. Natuurlijk zal ik het samen spelen in de ochtend missen, maar ik denk dat de nieuwe vriendjes en vriendinnetjes die hij maakt en de verhalen waarmee mijn oudste thuiskomt uit school ook mij snel laten wennen aan de nieuwe situatie. We zitten nu gelukkig nog in de voorbereidingsfase: wendagen, het uitzoeken van een nieuwe schooltas en natuurlijk de zoektocht naar een broodtrommel van Cars. Ik… uuhhh… WIJ hebben zin in deze nieuwe periode en zijn er al (bijna) helemaal klaar voor!!!!!

Naar de basisschool

Sticky
In Blog

Van verre reizen naar een vakantie in Centerparcs

september 10, 2017

Lieke, moeder van een tweeling

2 jaar geleden hadden manlief en ik de vakantie van ons leven. We hebben een rondreis door Portugal gemaakt. Vorig jaar zouden we naar Zuid Afrika gaan. Voor was mij een droomreis omdat ik een voorliefde heb voor Afrika. Ik wilde graag mijn man laten zien wat Afrika allemaal te bieden had. Helaas kreeg ik door mijn zwangerschap ernstige hyperemises (extreme zwangerschapsmisselijkheid) en moesten we op het laatste moment de reis afzeggen. Nooit had ik 2 jaar geleden kunnen bedenken hoe mijn vakantie er anno 2017 uit zou zien. We hebben namelijk voor het eerst een vakantie bij Centerparcs geboekt!

Vakantie in Centerparcs

Afgelopen week was het zover. We gingen heerlijk burgerlijk naar Centerparcs in Duitsland. Samen met mijn zusje, haar man en hun zoontje van 16 maanden. Wat een volksverhuizing, want dat is het met een tweeling van 5 maanden. Spullen die je nodig hebt voor drie kinderen neemt veel ruimte in beslag. Denk aan: campingbedjes, kinderwagen, draagdoeken en ga zo maar door. De stationcar inclusief dakkoffer zaten al snel vol. Het inpakken van de spullen had ik flink onderschat. Toen ik alleen of met mijn man ging reizen begon ik pas een avond van te voren met inpakken en had ik nog zeeën van tijd. Nu had ik die tijd niet omdat twee kleintjes mijn aandacht maar bleven vragen en ik met mijn moedermelk toch echt de enige ben die ze kan voeden. Maar goed, het is gelukt, 2 minuten voor de geplande vertrektijd was ik klaar met inpakken. (Oké, de kolf was ik dus vergeten maar gelukkig is die niet nodig geweest.)

“Nooit had ik 2 jaar geleden kunnen bedenken hoe mijn vakantie er anno 2017 uit zou zien.”

Autorit

Ook de autorit is een hele nieuwe beleving. Waar we voorheen doorreden tot Luxemburg begonnen nu al twee kleine schatjes te huilen bij Antwerpen (voor ons 20 min. rijden). Gelukkig was het huilen van vermoeidheid en vielen ze snel in slaap. Een kort slaapje dan wel, een Maxi-Cosi slaapt namelijk lang niet zo lekker als een bed dus na 30 min waren ze alweer wakker. Met extra stops voor voedingen en pauzes, duurde de reis die normaal 4 uur zou innemen, met kinderen ongeveer 6 uur.

Aankomst in Centerparcs

Bij aankomst was ik blij verrast door de kwaliteit van het huisje en maar goed ook want veel zijn we dat huisje niet uit geweest. Een comfortabel huisje is dus wel een must. De hostels die ik aangedaan heb op mijn vele reizen, zouden mij nu aan het huilen maken en mijn schatjes nog harder. Niet dat de vakantie hierom minder geslaagd was. We hebben namelijk heerlijk gewandeld, gezwommen, spelletjes in de avond gespeeld met mijn zus en zwager maar we zijn vooral ook lekker uitgerust.

Toekomst

We hebben een klein voorproefje gehad van hoe onze vakanties de komende jaren eruit gaan zien. We hebben genoten van deze vakantie en ook zeker van mijn lieve neefje en  van het samenzijn van het gezin. Ik kijk toch ook al stiekem uit naar de reis die we willen maken als mijn schatjes 5 jaar zijn, dan gaan we namelijk terug naar Portugal. We gaan weer mooie reizen te maken. Ik wil mijn kinderen zo veel mogelijk van de wereld laten zien!

Lieke met haar gezin in Centerparcs

Sticky
In Blog

Darmkrampjes en draagdoeken

augustus 27, 2017
Blogger Bianca

Bianca, moeder van 1 meisje en 2 jongens

Prematuur en ingedikte voeding. Niet de meest ideale combinatie. Ik zit dan ook midden in de nacht met Thomas op mijn schoot terwijl ik dit typ. Darmkrampjes houden hem uit zijn slaap. Af en toe krimpt hij in elkaar, het andere moment ligt hij even heerlijk ontspannen en warm op mijn arm en tegen mijn buik. De oude fauteuil van mijn schoonvader komt in zo’n nacht goed van pas. Kan ik een beetje relaxed en met een slaperig hoofd achterover zitten.

Niet alleen in de nachtelijke uurtjes worden onze jongens geteisterd door de beruchte krampjes. Vooral overdag kunnen ze beiden moeilijk de slaap vatten en huilen ze om het hardst wie bij mama op de arm of in de draagdoek mag. Ik heb gelukkig een draagdoek van een vriendin mogen lenen zodat ik af en toe de handen vrij heb. Al is dit vaak van korte duur.

Maar het dragen verzacht voor ons beiden even de pijn en vermoeidheid. Warme lijfjes op mijn buik, ik voel ons weer even als één. Daarom laat ik me door Kirsten Minnen adviseren in de wereld van draagdoeken. Nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten zijn. Ik raak bijna zelf in de knoop van al die doeken. Het lijkt geen oplossing voor mij als er twee jongens om het hardst huilen om zo snel mogelijk door mij gedragen te worden. Om een beetje feeling te krijgen laat Kirsten een paar verschillende doeken achter. Maar door het gehuil overdag blijft er weinig tijd over om op m’n gemak te oefenen. Na een week vraagt Kirsten hoe het gaat. Ze biedt zelfs aan nog een keer langs te komen om me te helpen. Zo lief! Steun uit onverwachte hoek van iemand die je nauwelijks kent. Maar het geeft me een enorm goed gevoel.

Van velen om me heen krijg ik te horen dat het beter wordt. Wanneer je op je tandvlees loopt van vermoeidheid heb je weinig aan dit goedbedoelde advies. Net als dat je zelf je rust moet pakken. Wanneer dan, als er steeds één wordt geplaagd door die verschrikkelijke krampen? Als jij je hondsberoerd voelt vind je het toch ook fijn dat er voor je wordt gezorgd? Met onze dochter heb ik deze periode ook doorgemaakt én overleefd. En voor ouders die dit lezen (in de nachtelijke uurtjes): het wordt inderdaad beter! Dus hoe moe je ook bent, knuffel er op los.

Kraamvisite is dan ook bij ons van harte welkom, zodat ze kunnen knuffelen. Want echte knuffelbeertjes zijn het! En daar geniet ik nu maar volop van, hoe moe ik soms ook ben. Want over slechts een paar jaar is het, vooral voor een jongen, echt niet stoer meer om met je moeder te knuffelen. En al helemaal niet in het openbaar.

Love my mummy tummy

Darmkrampjes en Draagdoeken

 


Draagdoeken

Dragen met een draagdoek kan heel prettig zijn voor zowel moeder als kind. Ben jij op zoek naar een draagdoek? Bekijk dan hier het aanbod. Weet je niet  goed welke maat je nodig hebt? Bekijk dan het matentabel.

Sticky
In Blog

Hoera/Help; vakantie!

augustus 19, 2017

Een lange vliegreis

Femke, zwanger en moeder van 1 jongen

Over een week of twee is het zover. We gaan voor het allereerst met ons zoontje van anderhalf op reis. En omdat wij blijkbaar niets normaal kunnen doen én omdat het een half jaar geleden een supergoed idee leek, gaan we drie weken rondreizen in West-Amerika. Inmiddels is er in dat half jaar flink wat veranderd. Mijn zoon heeft inmiddels een sterke eigen wil ontwikkeld en is lang niet meer zo meegaand als hij was rond het moment van boeken. Daarnaast ben ik tegen die tijd alweer zo’n vier maanden zwanger. Tel daarbij op dat mensen je graag allerlei horrorverhalen vertellen wanneer je meldt dat je een grote reis gaat maken…..et voilá: het ideale recept voor een stoofpot van horrorscenario’s in mijn hoofd!

Geluk zit ‘m in de voorbereiding

Maar goed, laten we even kritisch naar de situatie kijken. In principe kunnen we een hoop zaken vooraf tackelen. Uiteraard hebben we goed gekeken naar hotels, appartementen en vervoer. Zo hebben we een hele grote auto gehuurd waar (fingers crossed) de kleine kerel tijdens een reisdag, in een pauze lekker languit kan liggen slapen. Sterker nog; we kunnen er het campingbedje in opzetten, als het nodig is. Over het campingbedje gesproken: we hebben een lichtgewicht campingbedje (de peuterbox van Deryan) gekocht dat we als bagage mee kunnen nemen. Hierdoor slaapt de kleine iedere dag in hetzelfde bed, ondanks de locatie op dat moment. Inmiddels hebben we dit bedje al een aantal keren uitgeprobeerd en hij slaapt er hartstikke goed in. Hij is een gemakkelijke en lange slaper, dus in die zone verwacht ik geen problemen. Check! Daarnaast nemen we onze eigen (paraplu)buggy mee. Deze mag je meenemen tot het moment dat je het vliegtuig daadwerkelijk instapt. Daarna moet je de buggy afgeven en staat het tot je beschikking wanneer je het vliegtuig weer uitkomt. Mocht daar onverwacht moeilijkheden mee zijn dan hebben we altijd nog een draagzak achter de hand. Beiden zullen we ook gebruiken tijdens de reis en ze nemen weinig ruimte en gewicht in beslag.

Lees verder onder de foto.

Tip voor een lange vliegreis

Zoveel mogelijk in een klein koffertje

Het inpakken. Dat is nog wel een dingetje. Want waar je jezelf thuis hebt bewapend voor alle mogelijke dreumesdriften, is dat nog best wel een uitdaging tijdens een langere vakantie.
Je kan immers niet zijn gehele collectie auto’s, bussen, graafmachines, knutselspul, de zandbak, de tv, badspeeltjes, boekjes en de hele dvd-collectie van Bumba, Het Zandkasteel én Woezel & Pip meenemen. Althans; als je echt zou willen, kán het altijd, maar zeker met een vliegreis voor de boeg en dus beperkte bagageruimte, zou je portemonnee het fijn vinden als je jezelf wat inhoudt.
Wij hebben voor het speelgoed een Trunki aangeschaft. Iedereen die weleens tijd op een vliegveld heeft doorgebracht, heeft ze gezien. De kinderkoffer op wielen met een leuk dierenprintje waarbij het kind er bovenop kan klimmen en zo de hele terminal door kan worden gereden. Superleuk én het geeft je kind (als hij wat ouder is) ook echt de mogelijkheid om zelf zijn speelgoedjes in te pakken. Daarnaast is ook dit koffertje licht in gewicht en superstevig. Die stouwen we dus helemaal vol met speelgoed en toppen we af met een tablet die van onder tot boven vol staat met filmpjes waar hij dol op is. Als wij het niet meer zien zitten, pakt Brandweerman Sam het voor ons over. Topregeling!

Operatie Vliegen-Met-Kind

Nu ik het bedenk, is er eigenlijk maar één heet hangijzer. Een bloedheet hangijzer; dat wel. De vliegreis. Daar kan ik dus echt nu al maanden zwetend van wakker worden. Want het duurt lang, ik weet niet hoe mijn kind reageert, ik weet niet of hij gaat slapen (en hé, als hij niet slaapt, verandert hij langzaam in een kleine terrorist. En dat wil je niet in je vliegtuig.)  Er zijn teveel variabelen en te weinig alternatieven.  Het zal toch moeten. Het kan niet anders dus we moeten er maar gewoon aan. Wel hebben we een aantal zaken voorbereid en aangeschaft. Of het gaat helpen, daar kom ik bij je op terug, maar dit zijn de gekregen tips voor een wat langere vliegreis die wij ter harte nemen:

  • Neem lekker veel eten mee van huis. Het idee erachter is dat hij dan nog even kan teren op hoe het thuis is. Dan eet hij in ieder geval goed en heb je honger al uitgesloten van mogelijke vliegtuigdrama’s. En check het vooraf even met je vliegmaatschappij(en), maar zeker met een lange reis doen ze vaak niet moeilijk over de hoeveelheid vloeistoffen wanneer je aannemelijk kan maken dat het voor je baby/kindje is. Dus stop de luiertas vol met fruitzakjes, potjes, flesvoeding, thermosfles, chipjes, peperkoekjes…Maak er een feestje van en neem voor de zekerheid veel te veel mee.
  • Voor het opstijgen en het dalen van het vliegtuig:
    • Gebruik vooraf neusspray met xylometazoline om eventuele drukpijn te verlichten
    • Maak een flesje bij het stijgen en dalen. Door te zuigen, voorkom je oorpijn. Maak ‘m dus gerust wat dikker. Een fruitzakje doet dit uiteraard ook, maar als ik kijk naar mijn kind, doet hij gemiddeld zo’n 20 seconden over een zakje. Dan is het vliegtuig nog aan het taxieën.
  • Bekijk vooraf je plek in het vliegtuig en pas deze waar mogelijk aan. Kies voor veel beenruimte, en kijk of er een loze ruimte –vaak achterin het vliegtuig- is waar je kindje zou kunnen spelen als het vliegtuig eenmaal in de lucht is.
  • Bedenk vooraf wat je kind nodig heeft om te slapen. Valt je kind vanzelf in slaap als hij moe is, ongeacht de plaats? Fantastisch! Zo’n kind hebben wij niet. Die moet echt plat liggen, even geen prikkels en bij voorkeur in een donkere ruimte. Dat wordt dus nog wel iets, denk ik. Wij hebben hiervoor een Fly Tot aangeschaft. Dit is een luchtkussen die precies past in je voetruimte. Zo kan je als volwassene tijdens het vliegen je voeten omhoog doen, maar voor kinderen kan je op die manier een vliegtuigstoel omtoveren als bed.
    Nogmaals; of het werkt, is mij een raadsel maar wel heb ik op deze manier het idee dat we ons zoveel mogelijk hebben voorbereid.

Eigenlijk is dus de boodschap aan mij en alle moeders met vakantiestress met mij: bereid je zoveel mogelijk voor en laat los waar je geen invloed op hebt.
En als dat niet helpt: aan iedere vliegreis komt een einde. Vooral dat laatste houd ik mezelf voor.

N.B. Wat is jouw ultieme tip voor vakantie of een lange vliegreis met een klein kind?

Sticky
In Blog

Geen perfecte match: Slapen en een baby

augustus 12, 2017

Froukje, moeder van 2 jongens.

Slapen en een baby, in ons geval geen perfecte combinatie. Althans in het geval van de oudste. Dan heb ik het niet eens over de uren die je zelf mist qua slaap. In ons geval was het een strijd om ons mannetje in z’n bedje te krijgen en te houden.

Alles nieuw

Als nieuwe moeder is het sowieso lastig om erachter te komen hoe alles moet en in het bijzonder de ‘gebruiksaanwijzing’ van je kindje te ontdekken. We hebben een kindje dat lastig slaapt, niet wil slapen of krijsend in z’n bedje gelegd moet worden. Dit is echt wel een uitdaging waarbij je je vaak afvraagt: ‘Wat doen we fout’? Het antwoord hierop is denk ik; ‘weinig’. Een deel ligt aan de manier waarop je zelf omgaat met het huilen, het andere deel ligt bij het kindje zelf. Aangezien wij ons mannetje vrijwel elke avond huilend en aan ons vastklampend in bed legden, waren we blij als hij eindelijk in dromenland was. Zo blij zelfs, dat we ons bezoek direct bij binnenkomst vertelde dat onze zoon eindelijk sliep, zelf op onze tenen door de gang slopen en alleen in geval van nood (lees: HOGE NOOD!) de wc doortrokken. Wij hadden namelijk het gevoel dat ons mannetje bij het zachtste geluidje dacht: AHHHHHhhh.. gezellig, papa en mama op de gang: ‘WAKKER!!!!’

Tips & Tricks

Omdat je ervaringen toch deelt met de mensen om je heen, kregen we ook genoeg tips en tricks die ervoor zouden moeten zorgen dat het in bed leggen een waar feest zou worden. Oké, geen feest, maar het zou in ieder geval een stuk makkelijke moeten kunnen, toch? Zo werd er gezegd dat we gewoon geluid moesten maken, hij zou er wel aan wennen en op den duur doorslapen. Vanaf dat moment werd de wc vaak doorgetrokken, piepdeuren geopend en gesloten. Je raad het al…..Wakker!!! Een andere tip: Gewoon laten huilen, hij valt vanzelf wel in slaap als hij te vermoeid is. Een uur hebben we dit volgehouden. We hebben ons totaal hysterische mannetje maar uit bed gehaald en op schoot genomen. Uiteraard valt hij 5 minuten later op schoot in slaap. Een andere tip die we kregen was om met een stoel naast zijn bedje te gaan zitten en langzaam steeds dichter naar de deur toe verplaatsen. Dit leek goed te gaan totdat we uit zijn gezichtsveld waren verdwenen en hij zich huilend optrok aan zijn bed en van pure boosheid (of was het echt verdriet?) achterover in zijn bedje liet vallen. Na ruim 1,5 jaar zagen we vooruitgang of misschien kreeg ons mannetje het zelf in slaap vallen gewoon door.

Ons stappenplan:

Stap 1: De eerste huilbui uitzitten;
Stap 2: Hem tijdens de volgende huilbuien even uit bed te halen om te knuffelen en dan weer terugleggen;
Stap 3: Hem al protesterend in slaap laten vallen.

Vanaf dat moment ging het beter en konden we hem middels een vast slaapritueel, een boekje of verhaaltje en een liedje naar bed brengen. Achteraf gezien denken we dat hij het gewoon fijner vond om bij ons te zijn in plaats van in zijn eentje in bedje te liggen. Dat is toch ook veel fijner en gezelliger!

Al doende leert men

Je kunt als ouders raad opvolgen en tips & tricks toepassen maar de kleine zelf moet er klaar voor zijn. Pas dan zal het werken. Gelukkig gaat het naar bed brengen van onze jongste zoon heel gemakkelijk. Wanneer we hem vertellen dat hij lekker gaat slapen, schiet z’n armpje al omhoog om naar iedereen in de kamer te zwaaien. Een klein flesje, even knuffelen en dan zwaait hij ons met een grote glimlach uit. Sinds kort gaat zelfs de speen even uit voor een klein handkusje onze kant op…

Sticky
In Blog

Matentabel voor Geweven Draagdoek

augustus 08, 2017

Je kindje lekker ergonomisch bij je dragen dat klinkt goed! Daarom ben je aan het rondkijken en je wilt graag een draagdoek kopen maar er zijn zoveel verschillende maten. Welke moet je kiezen? Welke maat is geschikt voor jou? Bekijk hieronder het schema en weet wat je koopt!

MAAT

UITLEG

2 Ook wel een “Shortie” (korte doek) genoemd. Hiermee kan je heupdragen, rugdragen en torsodragen. Deze doek kan je ook als sjaal gebruiken, lekker warm maar óók handig want zo heb je altijd een doek bij de hand.
3 Ook wel een “Shortie” (korte doek) genoemd. Hiermee kan je heupdragen, rugdragen en torsodragen.
4 Maat 4 is een fijne maat voor bijvoorbeeld de Kangaroo Carry. Bovendien kun je er ook mee heupdragen, rugdragen en torsodragen.
5 Je kiest voor een maat 5 als je wat smaller en kleiner bent of gewoon een kortere draagdoek wilt dan de standaard maat 6. Met maat 34 of kleiner kun je meerdere knoopmethodes doen. Heb je een grotere maat kun je ook met deze draagdoek gewoon heupdragen, buikdragen en rugdragen!
6 Maat 6 is de standaard maat, geschikt om alle knoopmethodes te doen.
7 Vanaf kledingmaat 46 tot ongeveer maat 50. Geschikt om alle knoopmethodes te doen.
8 Vanaf kledingmaat 52 tot ongeveer maat 56. Geschikt om alle knoopmethodes te doen. Geschikt voor het dragen van een tweeling. Doeken zijn vaak niet op voorraad.
9 Vanaf kledingmaat 54 tot ongeveer maat 56. Geschikt om alle knoopmethodes te doen. Geschikt voor het dragen van een tweeling. Doeken zijn vaak niet op voorraad.

Bekijk snel het aanbod in draadoeken op Doezzzel!

Sticky
In Blog

Hormonsters en hartjes

augustus 06, 2017

Bianca, moeder van 1 meisje en 2 jongens

De wereld staat even op z’n kop wanneer ik in het ziekenhuis te horen krijg dat we morgen al weer papa en mama worden. Vanwege mijn te hoge bloeddruk moeten onze twee mannetjes eerder worden gehaald dan gehoopt. Met 35,5 weken worden ze ter wereld gebracht. En dan begint de emotionele rollercoaster, die ook wel ‘Hormonsters’ wordt genoemd.

Gelukkig zijn onze mannetjes gezond. Ze hebben alleen beiden een sonde nodig ter ondersteuning, omdat ze zelf niet een hele fles leeg krijgen. Na een week word ik ontslagen uit het ziekenhuis. Dat wordt thuis met onze dochter, papa en oma gevierd in het pannenkoekenrestaurant. Zondagavond ga ik weer naar het ziekenhuis, naar onze kleine mannetjes. Een week later mag een van de twee jongens ook naar huis. Heerlijk! Maar ook: wat een onrust. Want het is een heel geplan met het gependel tussen huis en ziekenhuis, terwijl ik eigenlijk nog hoor te herstellen van een keizersnede en dus ook niet mag rijden. Onze zoon die thuis is, gaat dan met mij mee naar het ziekenhuis. Blij dat de jongens weer bij elkaar zijn, maar ik mis mijn grote, lieve meid.

Maar het eerste weekend thuis verloopt niet goed. Door een verslikincident moet onze zoon voor 2 nachten terug naar het ziekenhuis. Een domper voor ons allemaal. Grote zus mist haar broertjes.

“En dan smelt mijn hart, want ik hoor haar zeggen ‘Lieve baby’s, ik mis jou. Kus van je grote zus’.”

Terwijl ik sta af te wassen en mijn gedachten afdwalen naar onze jongens is onze dochter druk bezig in haar speelhoek. Maar wel erg stilletjes. Dus ik vraag: ‘Wat doe je?’ Waarop zij antwoord: ‘ik schrijf een brief’. Met haar favoriete Maja de bij pen klad ze een aantal notitieblaadjes onder. Uiteraard heel secuur en met haar tong buitenboord. Want dit vergt opperste concentratie. En dan smelt mijn hart, want ik hoor haar zeggen ‘Lieve baby’s, ik mis jou. Kus van je grote zus’. Wat ben je klein, en eigenlijk toch al groot met je 3,5 jaar oud. Je krijgt veel meer mee van deze periode dan wij denken. Ik pink stiekem een traantje weg want voor haar is deze tijd ook niet makkelijk. Maar met dit lieve briefje maakt ze het een stuk draaglijker voor mij. Met alle liefde om ons heen komen we er wel!

 

Sticky
In Blog

4 maanden geleden

juli 30, 2017

Lieke, moeder van een tweeling

4 maanden geleden is het alweer… 4 maanden geleden kreeg ik de twee mooiste geschenken uit mijn leven. Nou ja kreeg, ik heb er hard voor moeten werken. Twee prachtige cadeautjes, ingepakt in een laagje huidsmeer en een onmiskenbare babygeur.

4 maanden lang word ik al ondergedompeld in alles wat kleine baby’s met zich meebrengen. Een oceaan van liefde, honderden kusjes, urenlang staren, steeds guitiger wordende lachjes, gebrabbel en gekraai. Daarnaast natuurlijk ook spuitluiers en het teruggeven van melk als ze net schone kleren aan hebben, urenlang aaneengesloten huilen, tegelijkertijd bij mama willen zijn, continue aan de borst willen en hele dagen vechten tegen slaap.

4 maanden geleden las ik ook voor het laatst een hoofdstuk in mijn boek dat sinds die tijd onaangeroerd in de kamer ligt (Ik denk dat ik maar weer bij het begin moet beginnen). Al 4 maanden staan de kraamcadeau ’s in een kamer die mijn man ondertussen heeft omgedoopt tot Mamacave. 4 maanden geleden lapte ik voor het laatst de ramen. Ik weet nog goed dat ik met mijn dikke buik op de ladder stond terwijl mijn man de onderkanten van de deuren deed omdat ik niet meer zo diep kon bukken. 4 maanden geleden deed ik voor het laatst een huishoudelijke klus vol overgave.

“Al 4 maanden staan de kraamcadeau ’s in een kamer die mijn man ondertussen heeft omgedoopt tot Mamacave”

Jullie snappen het al, de afgelopen 4 maanden met mijn schatjes is als een rit in een achtbaan geweest. Wanneer mijn man thuis is helpt hij goed mee en zijn we een geoliede machine wat betreft de kinderen maar het huishouden wordt ook dan met de Franse slag gedaan. Als mijn zeeman weer 6 weken varen is komen de hulptroepen aan land en helpen mij met alle liefde waar het kan. Ondanks dat ben ik nog steeds blij als ik aan het einde van de dag gedoucht ben, de vaatwasser uitgeruimd is en mijn was schoon en gevouwen is. In die 6 weken houd ik mij net staande en ik slaak een zucht van verluchting als mijn man weer thuis komt.

Voor het laatste vertrek kwam mijn man met een voorstel waar ik lang over nagedacht heb en met pijn in mijn hart besloten heb dat dit nodig is. De kindjes gaan vanaf deze week één ochtend per week naar de kinderopvang. Dat zijn 4 uurtjes. 4 uur waarin ik eindelijk wat dingen voor mezelf kan doen. Ik kan dan bijvoorbeeld mijn huis aan kant brengen, de cadeaus opruimen, ramen zemen en misschien wel opnieuw beginnen aan mijn boek. Als ik eerlijk ben denk ik dat ik de eerste keer 2 uur ga nagelbijten en waarschijnlijk een volle doos tissues nodig heb. Mijn kindjes zullen ook huilen ben ik bang, daar zijn ze namelijk erg goed in ;).  Arme juffen op de opvang…”

Sticky
In Blog

Zindelijkheidstraining

juli 23, 2017

Marcha, moeder van een jongen (5 jaar) en een meisje (3 jaar)

Er zijn genoeg boeken en internetpagina’s over het onderwerp: zindelijkheidstraining. Het lijkt allemaal zo simpel, begin als je kind er zelf aan toe is,  maar wanneer merk je dit? Vaak worden kindjes ineens nieuwsgierig naar de wc. Mijn zoontje van vijf heeft amper interesse getoond. Hij is hooguit vier keer mee geweest om te kijken hoe het allemaal in zijn werk gaat op zo’n grote wc. Na die paar keer had hij het wel gezien.

Mijn man en ik hadden ons er nooit druk om gemaakt totdat de grote zomervakantie aanbrak en hij na de zomervakantie naar de basisschool zou gaan. Hij zou dan toch echt zindelijk moeten zijn. Waar ik mij zorgen om maakte is dat hij chronische diarree heeft. Er zijn hiervoor verschillende onderzoeken in het ziekenhuis geweest maar er is nooit een oorzaak gevonden. De kinderarts zag daarom ook niet in waarom hij niet zindelijk zou kunnen worden. Blijkbaar vond meneer het eigenlijk allemaal wel lekker makkelijk: luiers en er was altijd wel weer iemand in de buurt die hem kon poetsen als de diarree langs zijn benen liep. Het was gemiddeld drie van de vier dagen in de week dat de juf mij belde: “Kan je je zoon komen verschonen? Het is weer misgegaan.” In tussentijd begon zijn jonger zusje zich wel te interesseren voor de wc en alles wat daarbij hoort. Ze was bij iedereen op de wc gaan kijken: Mama, Papa, Oma, Opa, etc.. Sterker nog ze vroeg aan iedereen die maar aangaf naar de wc te gaan of ze mee mocht. Daarna vond ze het wel heel spannend om wc’s te bekijken op andere plekken zoals in een winkel, restaurant of bij de buren. Ondertussen begon ze thuis steeds meer aan te geven wanneer ze naar de wc moest en had ze haar luier vaker droog dan nat.

“Ze vroeg aan iedereen die maar aangaf naar de wc te gaan of ze mee mocht.”

Met Pinksteren hadden wij besloten om er een weekendje tussenuit te gaan met het gezin naar de camping. We stonden heel toevallig tegenover het toiletgebouw. Ongeveer het hele weekend hebben we alleen maar op en neer naar de wc gelopen. Soms om inderdaad te plassen en andere keren alleen omdat ze het interessant vond. Dit is het moment haar luier kan wel af, dacht ik.  Het ging uitstekend! Ze gaf zelf duidelijk aan wanneer ze moest en haar onderbroeken bleven netjes droog. Vanaf dat moment heeft ze maar twee ongelukjes gehad en slaapt ze ’s nachts ook zonder luier. Ze is nog geeneens drie!

Ik had nooit verwacht dat dit zo makkelijk zou gaan aangezien de oudste totaal geen interesse had op dit gebied. Inmiddels gaat het met mijn zoon een heel stuk beter doordat zijn kleine zusje al zindelijk is.
Hij gaat zonder luier naar school en ik ben niet meer gebeld door de juf met het verzoek of ik wil komen omdat hij een ongelukje heeft gehad. Het enige moment dat het nog wel eens misgaat is als hij druk aan het spelen is. Zo kan je zien dat twee kinderen uit hetzelfde gezin met dezelfde opvoeding totaal anders kunnen zijn en dat er  vanzelf wel een trigger komt waardoor je kind toch zindelijk wil worden. Want zindelijkheidstraining is wel een heel mooi woord maar ik heb gemerkt in de praktijk dat je kind het echt zelf moet willen. Je kan nog met zulke mooie trainingsprogramma’s aankomen zetten, als je kind niet wil dan gaat het gewoon nog niet lukken.

Liefs,
Marcha

 

——————————————————-

Zo rond de twee à tweeënhalf jaar beginnen veel ouders zich af te vragen hoe ze hun kind zindelijk moeten maken. Op het potje of direct op de wc plassen en zelfs poepen is een grote stap voor kinderen. De één is wat sneller dan de andere, forceer dit vooral niet. Een beloningskaart kan ondersteuning bieden. Het geeft een houvast voor jou en je kind. Download hier jouw gratis Doezzzel Beloningskaart en print het uit zodat je het op de wc of dicht bij het potje op kan hangen.

Sticky
In Blog

Zwanger? ….Zwanger!

juli 16, 2017

Femke, zwanger en moeder van 1 jongen

Daar stond ik dan. Lichtelijk apathisch te kijken naar een stukje plastic met daarop een streepje. Twee streepjes om precies te zijn. Eigenlijk deed ik de zwangerschapstest meer als uitsluitsel. Mijn vorige menstruatie week namelijk af van het normale en nu bleef het al bijna een week uit. Om zeker te zijn wilde ik naar de huisarts. Die dan als eerste zou vragen of ik in verwachting kon zijn…kortom; een uitsluittest. Maar nu was deze dus positief.

Het tweede streepje was nou niet bepaald duidelijk, maar het wás er wel. Ik bedacht me dat ik nu waarschijnlijk een gat in lucht zou moeten springen, maar ergens overheerste paniek. Zouden andere vrouwen dit ook hebben? Het overviel mij volledig. Ik had mijzelf niet ingesteld op een positieve uitslag. Sterker nog; we zouden vanaf volgende maand pas echt weer werk gaan maken van kindje nummer twee en nu was hij of zij er al ineens, in de vorm van twee streepjes zonder dat we eigenlijk ons best hadden gedaan.

“Ik bedacht me dat ik nu waarschijnlijk een gat in lucht zou moeten springen, maar ergens overheerste paniek.”

Gelukkig was manlief een stuk nuchterder én positiever (zoals altijd trouwens). Na wat gesprekjes, het een paar dagen laten bezinken en oké… een tweede zwangerschapstest ter controle zijn we er helemaal aan gewend: IK BEN ZWANGER!!!

We gaan het allemaal opnieuw doen: de nachtvoedingen, de darmkrampjes, een eerste lachje, de piepkleine kleren, het fijne babyluchtje….HEERLIJK! Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen, we hebben immers nog een hele zwangerschap te gaan voordat we hem of haar kunnen ontmoeten.

First things first. Hoe overleef ik het eerste trimester? Tips tegen misselijkheid, anyone?

Sticky
In Blog