Geen perfecte match: Slapen en een baby

aug 12, 2017

Froukje, moeder van 2 jongens.

Slapen en een baby, in ons geval geen perfecte combinatie. Althans in het geval van de oudste. Dan heb ik het niet eens over de uren die je zelf mist qua slaap. In ons geval was het een strijd om ons mannetje in z’n bedje te krijgen en te houden.

Alles nieuw

Als nieuwe moeder is het sowieso lastig om erachter te komen hoe alles moet en in het bijzonder de ‘gebruiksaanwijzing’ van je kindje te ontdekken. We hebben een kindje dat lastig slaapt, niet wil slapen of krijsend in z’n bedje gelegd moet worden. Dit is echt wel een uitdaging waarbij je je vaak afvraagt: ‘Wat doen we fout’? Het antwoord hierop is denk ik; ‘weinig’. Een deel ligt aan de manier waarop je zelf omgaat met het huilen, het andere deel ligt bij het kindje zelf. Aangezien wij ons mannetje vrijwel elke avond huilend en aan ons vastklampend in bed legden, waren we blij als hij eindelijk in dromenland was. Zo blij zelfs, dat we ons bezoek direct bij binnenkomst vertelde dat onze zoon eindelijk sliep, zelf op onze tenen door de gang slopen en alleen in geval van nood (lees: HOGE NOOD!) de wc doortrokken. Wij hadden namelijk het gevoel dat ons mannetje bij het zachtste geluidje dacht: AHHHHHhhh.. gezellig, papa en mama op de gang: ‘WAKKER!!!!’

Tips & Tricks

Omdat je ervaringen toch deelt met de mensen om je heen, kregen we ook genoeg tips en tricks die ervoor zouden moeten zorgen dat het in bed leggen een waar feest zou worden. Oké, geen feest, maar het zou in ieder geval een stuk makkelijke moeten kunnen, toch? Zo werd er gezegd dat we gewoon geluid moesten maken, hij zou er wel aan wennen en op den duur doorslapen. Vanaf dat moment werd de wc vaak doorgetrokken, piepdeuren geopend en gesloten. Je raad het al…..Wakker!!! Een andere tip: Gewoon laten huilen, hij valt vanzelf wel in slaap als hij te vermoeid is. Een uur hebben we dit volgehouden. We hebben ons totaal hysterische mannetje maar uit bed gehaald en op schoot genomen. Uiteraard valt hij 5 minuten later op schoot in slaap. Een andere tip die we kregen was om met een stoel naast zijn bedje te gaan zitten en langzaam steeds dichter naar de deur toe verplaatsen. Dit leek goed te gaan totdat we uit zijn gezichtsveld waren verdwenen en hij zich huilend optrok aan zijn bed en van pure boosheid (of was het echt verdriet?) achterover in zijn bedje liet vallen. Na ruim 1,5 jaar zagen we vooruitgang of misschien kreeg ons mannetje het zelf in slaap vallen gewoon door.

Ons stappenplan:

Stap 1: De eerste huilbui uitzitten;
Stap 2: Hem tijdens de volgende huilbuien even uit bed te halen om te knuffelen en dan weer terugleggen;
Stap 3: Hem al protesterend in slaap laten vallen.

Vanaf dat moment ging het beter en konden we hem middels een vast slaapritueel, een boekje of verhaaltje en een liedje naar bed brengen. Achteraf gezien denken we dat hij het gewoon fijner vond om bij ons te zijn in plaats van in zijn eentje in bedje te liggen. Dat is toch ook veel fijner en gezelliger!

Al doende leert men

Je kunt als ouders raad opvolgen en tips & tricks toepassen maar de kleine zelf moet er klaar voor zijn. Pas dan zal het werken. Gelukkig gaat het naar bed brengen van onze jongste zoon heel gemakkelijk. Wanneer we hem vertellen dat hij lekker gaat slapen, schiet z’n armpje al omhoog om naar iedereen in de kamer te zwaaien. Een klein flesje, even knuffelen en dan zwaait hij ons met een grote glimlach uit. Sinds kort gaat zelfs de speen even uit voor een klein handkusje onze kant op…

Sticky
In Blog
Tags in

Post a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*